20 Mart 2014 Perşembe

tüm bu sınav olayı geçen seneden biraz daha farklı


ygs'ye 2-3 gün kaldı malum. Varsa bi iyi dileklerinizi almaya geldim.

Çünkü biraz karışığım. Geçen seneden daha farklı her şey. İkince kez girmek rahatlatması lazım aslında ama yok. Daha stresliyim ve bu stresim tamı tamına bugün şu saatlerde başladı.. Neden bilmiyorum Sanki biri aniden balyozla kafama vura vura ''SINAVA GİRİYORSUN OLM KENDİNE GEL'' düşüncesini sokmuş gibi bir baş ağrısı falan girdi. Aniden! Kendime gelmelik bir durum yok aslında iyi hazırlandım. Hem ikinci üçüncü sınavlar var bir iki ay sonra.. Ama şu son iki hafta o kadar yavaş geçti ki.. ölüm gibiydi. Kendimi hep ''Allahın izniyle sınavda rahatsızlanmadıkça veya aşırı heyecan yapmadıkça geçen seneden kötü bir puan yapmana imkan yok Summer. Sakin ol sadece geçen seneden iyi puan yapmak  amacındı hep zaten..'' falan diyorum ama sonra ya sınava hasta girersem veya ya sınavda heyecan yaparsam diyorum. Çünkü sınavda aşırı heyecan yapıp batıranları biraz garipsemiştim geçen sene. Başıma gelmez inşallah. Ama dalga geçmedim sadece garipsedim. Hep ölüm yok ya sonunda derdim ama garip işte ya..

Geçen sene rahattım çünkü her şey prova gibiydi. Seneye deneyeceğim diye düşünüyordum. İkinci bir şansım daha var. Ama bu sefer yok. Üçüncü sene büyük konuşmayayım ama hiç aklımda yok. İyi kötü giderim bir yerlere ama iyi bir yerler olur mu?
Sürüp gidiyor bu düşünceler sonsuza kadar.

Bir yandan da benim için hayırlısının olacağına inanıyorum. Böyle rahatlatmaya çalışıyorum kendimi. Lisede en başta istediğim okula bir sene geç gitmem bana hayatımın dostluklarını kazandırmıştı. Hiçbir anından pişman değilim. Sonra ikinci lisemde işler eskisinden bile daha iyi bir hal almış hayalimdeki okulun yanı sıra hayalimdeki arkadaş grubuna kavuşmuştum. Her şey hayalimdeki One Tree Hill hayatı, arkadaşlıkları gibiydi. (tabi dizideki onca aşk macerası hariçsdfg ) neyse..

Bu sene şimdiye kadar olan vakit garipti. Arkadaşların başka başka yerlerde.. Yeni tanıştığın insanlarla yepyeni bir sınıf kavramın oluyor. Zorunluluktan insanları çevrende tutman gerekiyor ama biliyorsun son sınavdan sonra onların bir daha yüzlerini bile görmeyeceksin, arkadaşların üniversitelerinde hayata daha erken atılmışken sen bu araf gibi anlamsız boş günlerle bir seneni geçirdin falan filan....

ouyh! Tüm bu 4 paragrafı 5 dakikada yazdığıma inanır mısınız? ben inanamadım. İçimdeki telaş canavarını gördüm ve onun ateşini söndürmek için gidip kafa dağıtmam lazım. belki bir film açarım belki de tekrarlarıma dönerim bilmiyorum. Sadece canım yazmak istedi.

Her şey yolunda giderse sınavdan sonra görüşürüz gençler. Kendinize iyi bakın. Bu tüm ösys işlerini yıllar önce atlatmış bireylerseniz Tebrikler! ve eski iğrenç günlerinizi hatırlatmak istemezdim üzgünüm. Eğer sınava yaklaşıyorsanız şimdiden strese girmenizi sağladıysam üzgün değilim çünkü erkenden strese girmek daha iyi. Hem daha çok çalışıyorsunuz hem de önceleri bolca stres yaşadığınız için sınava yakın stresten bıkıyorsunuz ve sınava daha rahat bir kafayla giriyorsunuz. İnanın bana. Tecrübeyle sabit.


11 Mart 2014 Salı

Berkin

Daha önce blogda hiç yazı yazmamıştım. Sessizdim. Gezi'de, olan bitende, her şeyde.. ama bu sefer olamadım. Bu tek fotoğraf izin vermedi sessiz olmama. Berkin kafkas dansı yapıyor. Fotoğraf o kadar tanıdık gelmişti ki.. Benim de tıpkı böyle bir fotoğrafım vardı. Buldum fotoğrafı. İlk okuldayım daha. Yanımda Berkin gibi biri..

Düşünmeden edemedim. Ben o fotoğraftan sonra yaklaşık 14 yıl daha yaşadım. Bu bir sayı ama içinde neler vardı. Okulumu bitirmem vardı. Lise bitti ardından üniversite için hazırlamaya başladım. Önümde daha neler var bilemiyorum ama ailemle geçirdiğim vakitler, edindiğim arkadaşlar vardı. Okumaya doymayacağım kitaplar, aşık olduğum filmler, aşık olduğum insanlar vardı o 14 yıl içinde.. Sevdiklerimle beraberdim her şeyden önemlisi. Yaşadım. Allah izin verirse bir süre daha yaşayacağım ama Berkin'in kaçırdığı onca şey..

Çok zor bir şey ailesi için çocuklarının 267 gün boyunca uyanmasını beklemek. Her gün gözlerinin önünde erimesi ama bir umudun devam etmesi.. Uyurken yeni bir yaşa girmesi ve yeni yaşıyla neredeyse aynı kiloya düşmesi. Uyuduğu odanın dışında onun yanında olduğunu söylemek isteyen insanlara bile uygulanan şiddet..

bu yazı nasıl biter bilmiyorum.

Susmak olmuyor. Konuşsan bitmiyor. Gitsen gidemezsin bu ülkeden, kalmak acı veriyor, endişelendiriyor.