23 Eylül 2012 Pazar

şu sıra*5


yazdıklarının sevilmesi çok güzle bir duygu.
en duygusuz insanda bile, belli etmese de bir şeyler uyandırdığını bilmek olağanüstü bir duygu.

size yazdıklarımı neden paylaşmıyorum bilmiyorum...
kıskanıyor muyum?.. hayır
beğenmezseniz diye korkuyor muyum?.. biraz
güvensizlik?.. evet

kendimi hiçbir zaman ''yazar'' olarak nitlelendirmedim. yapamadım işte. güvenmedim kendime o kadar.
samimi bir dille günlük paylaşımlar daha çekici geldi.
çok sosyal bir hayatım olmadığı için, aşırı duygu değişimleri yaşamıyorum. yaşamayınca da yazamıyorum..
işte buldum! yazdıklarımın tükenmesinden korkmuşum ben hep.
defterden alıp buraya yazsam bir süre sonra defter tükenir de kendimi yazamıyormuş gibi hissederim diye defterden kopyalanmıyor buraya o tür yazılar.

elbet kelimeler de biter.
elbet duygular tanıdıklaşır.
elbet yadırganmaz artık karşındaki insanın hareketleri. çünkü öyle bir insandır o..

yeni bir koku girene kadar hayatına yazı yazamaz insan bazen.
özlenecek biri olmaması kötü müdür?
bence kötü.
onunla birlikte bir gelecek için hayal kuramadığın bir dost ya da sevgili olmaması?
tabi ki olabilecek en kötü şey

şu sıra çok arkadaşım var ama dostum yok.
şu sıra etrafım çok kalabalık, ama çok yalnızım..
şu sıra düşünmeme gereken tek şeyin ders olduğunu bile bile, kelimeler ağır basıyor

belki de o kadar zor durumda değilim.
yazmak açısından yani..
isteyince geliyor kelimeler..
yeter ki çağrılsın.

7 yorum:

  1. Kesinlikle..
    Sen yeter ki iste, çağrınca geliyor kelimeler..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. çağırmayı istememek o zaman benşm durumum. Kendiliğinden gelsin, zorlama olmasın, içten olsun istiyorum belki de..

      Sil
  2. Konular hiç biter mi?
    Kelimeler tükenebilir mi hiç?
    Summer'cım, hayat bitmeden yazacaklar bitmez ki.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. aslında ne haklısın cessie'm. Bitmez biemez değil mi? Korkmaya gerek yok.. Sanırım şu an çok yazmayı istediğim ama beceremediğim blr dönemdeyim ondan tüm bu sorunsallar

      Sil
  3. Al sana bir ortak duygu/durum:
    "şu sıra çok arkadaşım var ama dostum yok.
    şu sıra etrafım çok kalabalık, ama çok yalnızım.."

    Kelimeler gelir tabi, hiç bitmez. Geçen gün bunu düşünmüştüm. Şu dünya da milyarlarca insan gelmiş gitmiş. Kimisi profesyonel olarak kimisi amatör olarak, kimisi insanlarla paylaşarak, kimisi yalnızca kedisine saklı tutarak yazmış durmuş. Ama hala yazacak bir şeyler var. Hala bir duyguyu ifade edebilceğimiz; satırlarla buluşmamış harf kombinasyonları var. İlginç gelmişti bana...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. ne diyeyim erdi, ortak duygumuza, durumumuza üzüldüm. Umzarım gecer, düzelır her sey. Aslında senin gibi düşününce de garip geliyor.. Gercekten bunca yıllık insanlık tarihi ama yazacaklar asla tükenmemiş.. İlginç elbet ve umut verıcı.. Cevrende asla sona ermeyecek, asla tukenmeyecek bır sey olduğunu bilmek. Ne güzel değil mi

      Sil
    2. Kesinlikle. Belki de insana umut aşılayan şeyler bunun gibi şeylerdir...

      Sil